Pewne niepokojące objawy w rozwoju dziecka można dostrzec już we wczesnym dzieciństwie. Najważniejsze z nich to:

  • brak dzielenia się uwagą, czyli nie patrzenie w tym samym kierunku co rodzic, gdy pokazuje coś dziecku:
  • nie chwalenie się, przynoszenie rodzicom ważnych dla dziecka zabawek, własnych wytworów
  • preferowanie samotności, dziecko może być określane mianem dobrego dziecka, ponieważ nie domaga się uwagi;
  • brak reakcji dopasowywania swojego ciała do osoby, która przytula, bierze na ręce;
  • nie nawiązywanie kontaktu wzrokowego;
  • brak więzi emocjonalnej z rodzicami;
  • zubożona ekspresja twarzy;
  • brak zainteresowania prostymi zabawami opartymi na interakcjach społecznych (na przykład, zabawa w „a kuku„ );
  • brak zdolności naśladowczych, dziecko nie jest zainteresowane czynnościami, które wykonują inni i nie naśladuje ich;
  • niewłaściwe wykorzystanie przedmiotów, schematyczne i powtarzające się czynności związane z przedmiotami np. układanie klocków według kolorów, burzenie i ponowne układanie, wprowadzanie przedmiotów w ruch wirowy;
  • powtarzające się stereotypowe czynności takie jak: machanie rączkami, kręcenie się w kółko, chodzenie na palcach, wpatrywanie się we własne paluszki;
  • brak reakcji na własne imię, przy prawidłowej reakcji - na przykład - na szelest papierka od cukierka;
  • wymaganie niezmienności w otoczeniu, protest przy próbie - na przykład - przestawienia mebli, domaganie się niezmienności tras spaceru;
  • ograniczony wachlarz pokarmów, sprzeciwy przy próbie wprowadzania nowych pokarmów;
  • brak rozwoju mowy, przy jednoczesnym nie występowaniu innych form komunikacji, na przykład za pomocą gestów, lub opóźniony jej rozwój;
  • występowanie echolalii (powtarzanie słów lub fraz usłyszanych przez inne osoby);
  • odwracanie zaimków;
  • mowa charakteryzująca się nieprawidłowym rytmem, intonacją, modulacją, tempem i wysokością tonu.
Oprac. Z. Brzeska, B. Blok, B. Ignaczewska